17 Ιανουαρίου 2020by AstroBoro

Inanna – Ishtar, Ίσις, Μαρία Μαγδαληνή : Ανακαλύπτοντας την γραμμή αίματος της Θεάς και …άλλες ιστορίες.

Επιμέλεια Κειμένου: Γιάννης Πλατσατούρας

   Journalist –  parapsychology researcher  

 

 

Στην έρευνά μου για την Μαρία Μαγδαληνή, βρήκα πολλές ασυνήθιστες ομοιότητες με γυναικείες θεότητες του παρελθόντος.

Είναι σχεδόν σαν η Μαρία Μαγδαληνή, μέσω των αιώνων, να ήταν το κεντρικό σημείο των χαμένων (γυναικείων) θεοτήτων και την παρουσία τους στις ζωές μας. Παρά την τραγική και αναληθή σύγχυση σχετικά με το ότι ήταν πόρνη, υπάρχει μία σύνδεση αυτού με αρχαίες, σεξουαλικές τελετές «ιερού» γάμου.

Οι ιστορίες της ανάστασης του νεαρού βασιλιά παρουσία μιας Θεάς (η οποία έμοιαζε όσο τίποτα με την Μαγδαληνή) εξιστορούνταν αιώνες πριν στην Αρχαία γη των Σουμέριων, την Βαβυλώνα και την Αίγυπτο, με μια Θεά η οποία ανασταίνεται. Και όλες  (οι ιστορίες) φαίνεται να οδηγούν στην Σουμέρια βασίλισσα Inanna, γνωστή και ως Ishtar (για τους Ασσύριους) και  Ίσις (στην Αίγυπτο).

Αυτές οι ιστορίες διαιωνίζονταν, και τελικά χρησιμοποιήθηκαν ξανά στην Βίβλο. Λέω «χρησιμοποιήθηκαν ξανά», εννοώντας ότι πολύ παλαιότερες ιστορίες περιλαμβάνονταν στην Βίβλο, αλλά χωρίς το θηλυκό στοιχείο που παρουσιάστηκε σε εξέχουσα θέση στις αυθεντικές εκδοχές…

Η ιστορία της Inanna, της θεάς των Σουμερίων είναι τουλάχιστον 4300 παλιά και έγινε γνωστή όχι μονάχα μέσα από τις αρχαιολογικές ανακαλύψεις, αλλά και μέσω ενός πολύ πιο εκλεπτυσμένου τρόπου: μέσα από τους ποιητικούς ύμνους της Αρχιιέρειας της Inanna, της Enheduanna, κόρης του Σουμέριου Βασιλιά Sargon.

Ποια ήταν όμως η Θεά Inanna;

Σύμφωνα με τις ιστορίες των Σουμέριων, η Inanna ήταν κόρη των θεών An και Enki. Ήταν μια θεά που συνδεόταν με το Δέντρο της Ζωής και τις ιστορίες περί ανάστασης, αρκετές εκατοντάδες χρόνια πριν γραφτεί η Βιβλική Γένεση.

 Για να δούμε το μέτρο της σύγκρισης, οι ύμνοι της Enheduanna για την Inanna γράφτηκαν τουλάχιστον 500 χρόνια πριν την γέννηση του Αβραάμ, και η λατρεία αυτής της θεάς χρονολογείται τουλάχιστον το 3500 π.Χ.

Η Betty De Shong Meador, η συγγραφέας του βιβλίου «Lady of Largest Heart : Poems of the Sumerian High Priestess», ανακάλυψε ότι τόσο ο ευφάνταστος  Van Dijk όσο και συντηρητικοί ακαδημαϊκοί όπως ο Simo Parpola συνδέουν την προέλευση του Δέντρου της Ζωής με την Inanna.

Στις μυθικές ιστορίες και τα γλυπτά, η Inanna συχνά απεικονίζεται κρατώντας ένα καλάμι, το οποίο ερμηνεύεται ως ο δυνατότερος συνδετικός κρίκος μεταξύ γης και ουρανού.

Αυτή η εικόνα αποτελεί μια πολύ θετική πνευματική ερμηνεία της μοναδικότητας της γήινης και θεϊκής υπόστασης μέσω της Θεάς και δεν υπονοεί αμαρτία ή τιμωρία…

Για τους Σουμέριους, η Inanna ως θεά ήταν μια δύναμη μοναδική μεταξύ των θεοτήτων, μια δύναμη που ακύρωσε την κόντρα μεταξύ μονοθεϊσμού και πολυθεϊσμού. Ήταν τα πάντα, ευχή και κατάρα μαζί, όπως ισχυρίζεται η Meador, μεταφράστρια των ύμνων της Enheduanna για την Inanna. Και είναι η θεϊκή αιτία από την οποία αναβλύζει η ζωή, κάτι που την κάνει Θεία Μητέρα και σαν τέτοια λατρεύτηκε.

Και όντας τα Πάντα, ήταν το φως και το σκοτάδι και αρκετά ικανή για πονηριές. Ήταν εκείνη που έκλεψε το Εγώ – το Σουμέριο βιβλίο των Νόμων και του Πολιτισμού από τον Enki, σύμφωνα με τον Joy F. Reichard στο βιβλίο Celebrate the Divine Feminine: Reclaim Your Power with Ancient Goddess Wisdom.

Αυτή η ιστορία μοιάζει πολύ με την Βιβλική εκδοχή του Ιακώβ που κλέβει την ευλογία από τον αδερφό του, μόνο που, ξανά, αυτή η εκδοχή συνέβη πολύ νωρίτερα.

Άλλοι ερευνητές όπως ο Reichard, λένε πως η Inanna συχνά απεικονιζόταν με λιοντάρια στα πόδια της για να δείξει την δύναμή της, κάτι που μας φέρνε στο μυαλό την Θεά των Hindu, Durga.

H Inanna είχε πολλές ενσαρκώσεις και συμβόλιζε πολλά αρχέτυπα εκτός από την Θεία Μητέρα (που σχετιζόταν και με την γονιμότητα). Ήταν επίσης η Θεά του Πολέμου (όπως η Αρχαία Ελληνίδα Θεά Αθηνά) ή η Θεά του Έρωτα, που δεν ντρεπόταν να δείχνει τον αισθησιασμό και τον δυνατό έρωτα για τον αγαπημένο της Dumuzid.

Για παράδειγμα:

«Έπιασε τα λαγόνια μου (γενν. όργανα) με τα δυνατά του χέρια».

«Χάιδεψε τις τρίχες στα γεννητικά μου όργανα»

«Ο βοσκός Dumuzi γέμισε τα πόδια μου με κρέμα και γάλα»

«Πότισε την μήτρα μου»

Όλο αυτό απέχει παρασάγγας από τον Αδάμ και την Εύα που ντρέπονταν για τα γυμνά τους σώματα!

Αυτές οι απολαύσεις δεν ήταν μόνο για την Inanna. Η αρχιιέρειά της, όπως λέει ο Reichard, έπαιρνε μέρος σε ιερές σεξουαλικές πράξεις για να εξασφαλίσει την γονιμότητα των γυναικών που συμμετείχαν σε ερωτικές τελετές με επιλεγμένους άνδρες.

Η εξάπλωση του τίτλου «ιερή πόρνη» ήταν απλά άλλος ένας τρόπος να εξευτελίσουν την αρχαία Θεά που προηγείται των Βιβλικών ιστοριών. Στον 4ο αιώνα, ο Άγιος Αυγουστίνος και άλλοι νευρωτικοί πατριάρχες αποκαλούσαν τις τελετές γονιμότητας βδελύγματα. Αυτοί οι άνθρωποι παρεξηγούσαν ό,τι δεν μπορούσαν να κατανοήσουν.

Σχεδόν πιστεύω, ότι πολύ αργότερα, σε σχέση με την Θεϊκή θηλυκότητα και την πορνεία, όπως τον μύθο της γνωστικής θεότητας Σοφίας, και ακόμα πιο μετά της Μαρίας Μαγδαληνής ως υποτιθέμενης πόρνης, προέρχονται από τα απομεινάρια των παλαιών αρχαίων τελετών σχετικά με το ιερό μυστήριο του γάμου η αλλιώς «ιερό γάμο». Οπότε ειρωνικά και όχι σκόπιμα, οι παλιοί αυτοί χριστιανοί πατριάρχες σύνδεσαν την Μαγδαληνή με διάφορες αρχαίες  θεότητες. Υπάρχουν και άλλες συνδέσεις σχετικά με την Inanna και την Μαγδαληνή. Η πιο δυνατή από αυτές είναι το θέμα της ανάστασης. Δεν είναι γνωστό το πόσο παλιό ένιαι το θέμα της ανάστασης, αλλά σίγουρα είναι πιο παλιό από τον ίδιο τον Χριστιανισμό. Ο Joseph Campbell αναφέρει σχετικά με τις θεότητες: Τα μυστήρια των αρχαίων θεοτήτων, πιστεύει πως συνήθως έχουν να κάνουν με προ-χριστιανικές ιστορίες αναφερόμενες στην αναγέννηση από Ιησουιτικά σεμινάρια, πράγμα που δεν εκπλήσσει κανέναν! Οι ίδιοι το γνωρίζουν ήδη αυτό, πιστεύει ο Campbell, αλλά οι ίδιοι πίστευαν ότι η ιστορία του Ιησού ήταν πιο εξαιρετική.

Δεν είμαι σίγουρος τι σημαίνει αυτό, ίσως όμως  η ίδια αυτή ιστορία να επαναλαμβάνεται στο Κοσμικό Σύμπαν, με διάφορες ιστορικές φιγούρες να ενσαρκώνονται ξανά και ξανά μέχρι εμείς να καταλάβουμε το νόημα.

 Στην ιστορία της Inanna, η ίδια κατέρχεται στον Κάτω Κόσμο για να παρακολουθήσει την κηδεία του συζύγου της αδελφής της – ενός από τους κυρίαρχους του Κάτω Κόσμου. Αφού όμως η ίδια φτάσει εκεί, δεν της επιτρέπεται να επιστρέψει και πεθαίνει εκεί. Παρόλα αυτά όμως, με την θεϊκή βοήθεια του Θεού Enki, του πατέρα της, ξαναγεννιέται αλλά πρέπει να βρει μια αντικαταστάτρια για την θέση της. Αυτή επιλέγει τον  πολυαγαπημένο της Ντομουζιντ, ο οποίος ενώ αυτή απουσίαζε, της πήρε τον θρόνο. Τελικά και ο ίδιος ο Ντομουζιντ επιστρέφει στην Γη, αλλά μόνο την Άνοιξη και το Καλοκαίρι διότι το Φθινόπωρο ξαναπεθαίνει. Μια πανόμοια εκδοχή της ιστορίας αυτής λαμβάνει χώρα στην Αίγυπτο και αφορά την Ίσιδα ,τον Χόρους και τον Όσιρη.

Και στην αρχαία Ελλάδα με την ιστορία της Περσεφόνης και της Δήμητρας (μάνα και κόρη),με το ίδιο σκηνικό της «μερικής ανάστασης». Και ξανά η ιστορία επαναλαμβάνεται πιο έντονα, στον Χριστιανισμό, με την ιστορία του Ιησού και της Μαγδαληνής, η οποία μετανοεί και συναντά τον Χριστό αναστημένο. Οπότε γιατί ο ρόλος της Μαγδαληνής σαν ανώτατη Ιέρεια και Νύφη δεν τηρήθηκε από την Εκκλησία;; Κύριος λόγος ήταν ο απόλυτος μισογυνισμός των εποχών εκείνων.

Ο Ιρλανδός ερευνητής Michael Hearn αναφέρει στο βιβλίο του «Μαρία Μαγδαληνή: ο Πρώτος Πάπας»  έχει μια ενδιαφέρουσα θεωρία. Ο ίδιος ο Χερν πιστεύει πως η θέση της Μαγδαληνής σαν ανώτατη Ιέρεια  κατανοείται στην περιγραφή των γεγονότων της ανάστασης του Ιησού, αλλά  η γνώση αυτού ήταν γνωστή μόνο σε αυτούς που γνώριζαν πώς να ερμηνεύσουν αυτά τα γεγονότα. Ο Χερν πιστεύει πως ακόμα και μερικές Εκκλησίες/ενορίες και το Ευαγγέλιο του Ιωάννη συγκεκριμένα, συμπεριλαμβάνουν το εξής κρυφό μήνυμα το οποίο αφορά την Μαρία Μαγδαληνή. Αφού η Μαγδαληνή λέει στους Απόστολους πως το σώμα του Ιησού δεν είναι στον τάφο, ο Πέτρος και (ίσως) ο Ιωάννης τρέχουν να δουν. Το μόνο που βλέπουν είναι τα ρούχα του Ιησού διπλωμένα,  οπότε αποχωρούν. Όμως η Μαγδαληνή που παραμένει εκεί, αρχικά βλέπει δυο Αγγέλους και μετά κοιτά πίσω της και βλέπει τον Ιησού, τον οποίο όμως δεν αναγνωρίζει (….) Αυτά τα γεγονότα υποστηρίζει ο Χερν πως φανερώνουν την αναγνώριση της Μαγδαληνής σαν ανώτατη ιέρεια,  διότι τα γεγονότα αυτά μιμούνται την ιστορία του ανώτατου Ιερού στην Παλαιά Διαθήκη, εκεί που απλοί Ιερείς (όπως ο Πέτρος) μπορούν να μπουν μόνο στο πρώτο δωμάτιο του. Μόνο ο ανώτατος Ιερεύς μπορεί να μπει στο Ιερό των Ιερών, που στεγάζει την Κιβωτό (μάλλον εννοεί του Νώε;), όπου 2 Άγγελοι κάθονται στις δυο πλευρές του θρόνου του Θεού.

Στο Ευαγγέλιο του Ιωάννη, η Μαρία Μαγδαληνή είναι αυτή που βλέπει τους δυο αγγέλους και τον αναστημένο Ιησού και γι αυτό εκείνη, σε ένα κωδικοποιημένο κείμενο και μόνο για εκείνους που γνωρίζουν, αναπαριστά την ανώτατη Ιέρεια, την μόνη που της επιτρέπεται η είσοδος στο Ιερό των Ιερών.

Μου αρέσει αυτή η ερμηνεία γιατί τηρεί την Αγνωστικιστική πίστη που υποστηρίζει πως ο Πέτρος διδάχτηκε μόνο την απαραίτητη γνώση  και η Μαγδαληνή ήταν εκείνη που διδάχτηκε τα μυστικά εσωτερικά διδάγματα του Ιησού. Επίσης μου αρέσει πως ενώ η Μαγδαληνή θεωρείται πόρνη ψευδώς από παλιούς πατριάρχες, οι ίδιοι πατριάρχες χωρίς να το γνωρίζουν, πάλι την συνδέουν με την υψηλή θεότητα των Σουμέριων και με όλες τις άλλες Ιέρειες που μέσα στην χιλιετία έπαιξαν ρόλο στην Ανάσταση.

Αυτή και άλλες πολλές ιστορίες που έχουν να κάνουν με τους ορισμούς των Ιέρειων και Θεοτήτων, από την Inanna στην Ίσιδα στην Μαγδαληνή οι οποίες ανέστησαν όχι μόνο τους εαυτούς τους αλλά ζωντάνεψαν και την ιστορία της Ανάστασης για όλους εμάς.

Η Inanna έτσι όχι μόνο απλά εμφανίζεται ως η πρώτη Κοσμική Θεότητα αυτής της τρομερής περιπλοκότητας και θεωρίας, αλλά επιπλέον και σαν πηγή μιας ποικιλίας ενδιαφερόντων αρχετύπων της θεάς της μάχης, του έρωτα και της μητρότητας.

Σε όλα αυτά τα αρχέτυπα, μας μιλάει για την δύναμη που έχουμε, τις δυνατότητες και την πολυπλοκότητα που έχουμε – μια πολύ πιο ενδιαφέρουσα οπτική  από τα κάπως λιγότερο αληθινά μητρικά αρχέτυπα που μας έχουν μάθει οι Δυτικές θρησκευτικές παραδόσεις της εποχής μας.